کوچه ها خوابند و من بیدار و شبگردم

من هنوز این جا به دنبال تو می گردم

من به دنبال کسی هستم که با من بود

خنده هایش با سکوت کوچه دشمن بود

بی گمان او هم سری در عشق و حسرت داشت

همچو من او هم ز دوری سخت نفرت داشت

بی گمان او هم چو من تنهای تنها بود

من به دنبال کسی هستم که اینجا بود

او که تنها رفت و قلبم در تب او مرد

او نگاهم را چو کوچ یک پرستو برد

او که با من همچو اعجاز مسیحا کرد

مرده بودم او مرا با خویش احیا کرد

او که غربت را به زیبایی خود جان داد

او که بی رنگی من را رنگ باران داد

او که آسان آمد و آسان رهایم کرد

او که در تنهاییم تنها صدایم کرد

او که فردای مرا با عشق معنا کرد

پس چرا رفت و دلم را شهر غمها کرد

پس اگر دیدی تو روزی روی ماهش را

یا که حتی گر شنیدی تو صدایش را

تو بگو اینجا همه خوابند و من بیدار

منتظر ماندم که آید لحظه ی دیدار

منتظر ماندم که گویی لحظه هم خواب است

با دلی غمگین کز عشقت سخت بی تاب است

باشد تو برو لیک دل من اینجاست

بی آنکه بگویم دل تنگم تنهاست

بی آنکه بگویم تو نباشی سخت است

باشد تو برو جای تو اینجا سبز است

با آنکه تو آنرا دل خود نامیدی

با آنکه تو چون صبح به او تابیدی

با آنکه دودستت به خیالش وصل است

باشد تو برو ماندنت اینجا سخت است

دیگر نه نیازی به دل من داری

نه عهد دگر بهر شکستن داری

من نیز خدای دل خود را دارم

تا درد دلم را به دلش بسپارم

تا آنکه بگویم دل تنگم تنهاست

او رفته ولی عکس نگاهش اینجاست

با اوست که گویم غم خود پنهانی

آنجاست که بیند من و این ویرانی

آنجاست که او با غم من می خندد

تو عهد شکستی و خدا می بندد

آری تو برو فرصت ما رفت به باد

آنجا که دلت نغمه ی رفتن سر داد

آنجا که نگاهی به نگاهت لغزید

آنجا که به دل بوی خیانت پیچید

آنجا که پی ام داد کشیدی برگرد

آنجا که دلم بی تو شبی را سر کرد

باشد تو برو سایه ی تو سنگین است

مادام که باشی دل تو غمگین است

پرواز کن و با دو پر شاد برو

من نیز گذشتم ٬ تو هم آزاد ٬ برو . . .

صدای گفتن من سوخته دیگر چه می جویی

چرا تو سخن از من سوخته می گویی

در این سکوت شکستم تو هم رهایم کن

اگر شد و بودی به یاد من دعایم کن

وگر کسی سراغ مرا از تو می گرفت حاشا کن

به باد رفتن خاکستر من را تماشا کن

بگو که سختی قلبش به سادگی پژمرد

بگو که زندگی اش را به من سپرد و بعدش مرد

بگو سراغ ندارم ز حال و جای او

بگو که مرده برایم تمام لحظه های او

تمام خاطرات تو را لحظه لحظه بوئیدم

لبان عکس تو را من به خنده بوسیدم

کنار عکس تو هر شب خدا خدا کردم

میان بهت غرورم تو را صدا کردم

ولی نداشت تلاش صدای من سودی

مگر که تو هم لحظه ای به یاد من بودی ؟

کنون که صدای دلم شکسته می آیی

بگو که دیگر از دل من چه می خواهی ؟

دلم گرفته و حالم خراب و تنهایم

تمام خاطرات من آتش گرفته از آهم

نگو که عشق من از ایل و تار عادت بود

دلیل رفتن من هم فقط خیانت بود

برو مرا به دست فراموشی خودت بسپار

سکوت شعر مرا از نگاه خود بردار  . . .

نگاهم از نگاه تو جدا شد

دلم با درد دوری آشنا شد

تو بد گفتی ز من هر جا نشستی

دل بی چاره ی من را شکستی

کجا بد کردم آخر با دل تو

چرا گفتی شدم من مشکل تو

نه بد بودم نه سد کردم رهت را

به سوگ خود نشستم رفتنت را

دلم در سوگ هر خورشید پژمرد

تمام آرزو های دلم مرد

ز راه افتادم از تصویر فردا

تو گفتی بوده این هم کار دنیا

همین دنیا که با من بود و جنگید

طریق کشتنم را زود فهمید

تو را از من گرفت و این تنم مرد

هزاران ضربه ی کاری دلم خورد

شدم راهی و رفتم از خیالت

تنم زخمی ز تاثیر نگاهت

که سردی در نگاهت غوطه ور بود

دو چشم پاک تو غرق شرر بود

تو بد گفتی و بد رفتار کردی

تو از خوبی مرا بیزار کردی

گرفتی از وجودم بودنم را

تو خندان کردی آخر دشمنم را

تو پای پاک رفتن گر نبودی

چرا شعر پریدن را سرودی

چرا با قلب من پرواز کردی

تو بودن را ز من آغاز کردی

گناهت بیش از این بوده ولیکن

نمیخواهم بگویم بیش از این من

از این دوری و درد و مشکل تو

بگو هر آنچه می خواهد دل تو

تو خوبی و منم آن بد ترین مرد

بگو زین درد و این دنیا که این کرد . . .

و وقت رفتنت نبود ، هیچ جای دیگری

به جر خداحافظی و آن جمله های سرسری

گفتن هر چه باید و نگفتن هر چه که بود

دوباره قصه ی من و آنکه به فکر من نبود

برای رفتنت دلم ساکت و بی صدا شکست

رفتی و بی تو لحظه ام در پی غصه ها نشست

برای رفتنت کسی مثل من آواره نبود

وقت وداع تو کسی به فکر یک چاره نبود

تو رفتی و رفتن تو آغاز هر بهانه بود

به من نگو که رفتنت بازی این زمانه بود

به من نگو که بعد از این با دل خود صفا کنم

نگو که غصه ی تو را از دل خود جدا کنم

تو رفتی اما دل من به پای رفتن تو مرد

هرچه که از تو مانده بود به دست لحظه ها سپرد

تو رفتی اما گل من قسمت ما چنین نبود

سهم من از بودن تو چند خط نقطه چین نبود

نامه ی آخرت هنوز قصه ی ماتم من است

خدا نگهدار تو باد این حرف آخر من است

این حرف آخر من و هر چه که باید به تو گفت

آخر عمر لحظه ای که با وجود تو شکفت

آخر من برای تو و لحظه ی سخت سکوت

آخر قصه ی من و آنکه به فکر من نبود . . .

در حالی که تو هنوز راه رفتن را می آموزی . . .

تو از غصه چه میدانی عروس شهر شادیها

تو و آن قصر پا بر جا ٬ من و هر دم خرابیها

تو از غصه گریزانی من اما سخت درگیرم

تو شوق بودنی اما من از این غصه ها پیرم

تو ماندی پا به پای من که اکنون پایت آزردست

کنون تنهای تنهایم و شادی در دلم مردست

تو شادی کن به جای من ٬ من و تو مای دیروزیم

اگر چه پای شادی ها من و تو سخت می سوزیم

ولی تو غصه را بگذار به روی شانه های من

برای تو فقط خوبی ٬ بدی ها هم برای من

برای من تمام تو ٬ برای تو کسی دیگر

منم خاری که می روید ٬ کنار یک گل شبدر

گل من باز هم غصه ٬ دل ناز تو را پژمرد

ز من بگذر اگر اسمم ز اسم ناز تو خط خورد

تمام غصه های من ٬ غم دوری و تنهایی است

غم اینکه برای من ٬ کنار اسم تو جا نیست . . .

جلای روح به تاوان تن رسیده به من

هنر به قیمت سوختن رسیده به من

من از سلاله ی رندان پاک بازم

صفاتم از پدران تن به تن رسیده به من

کسی که خون مرا خورد تخم چشمم بود

مصیبت همه عالم ز من رسیده به من 

به شوق نغمه ام از دل غبار غم بردار

که در کویر صفای چمن رسیده به من

میان گریه به ساز و سرور سر گرمم

حصال رودکی چنگ زن رسیده به من

اگر چه صورت گنجی گران به نامم بود

از این دفینه فقط کفن رسیده به من

دلم می خواهد امشب را کمی آسوده تر باشم

برای ساقه های غم تن سرد تبر باشم

دلم می خواهد از شبها گریزان باشد این جانم

بسوزد از تن خورشید مسیر سرد چشمانم

دلم می خواهد آن دستی که چون دستان او باشد

نبیند کس نگاهم را مگر چشمان او باشد

دلم می خواهد از راهش خبر آید که می آید

دلم می خواهد اما او مرا دیگر نمی خواهد

نمی خواهد که چشمانم ببیند روی ماهش را

دلیلش را نمی گویم نمی شویم گناهش را

ولیکن خوب می دانم که قلبش دیگر اینجا نیست

چنان دور است از اینجا که شب مهمان فردا نیست

دلم می خواهد و دنیا به خواهش های این دل نیست

دلم می خواهد اما دل دگر حلال مشکل نیست

مرا آسودگی دور و رسیدن مثل یک رویاست

دلم می داند این را که جهان بازیچه ی دنیاست

اگر دنیا به این دل بود دلم میگفت بر گردی

گذشتن کار سختی بود و الحق تو هنر کردی

ولی من بی هنر ماندم گذشتن را رها کردم

من از آنسوی تنهایی برای تو دعا کردم

دعا کردم که یاد تو همیشه در سرم باشد

دو خط از نامه های تو کتاب و دفترم باشد

تو می دانی و حال خود من و حال دلم این است

دلم می خواست برگردی که دوری از تو سنگین است

دلم می خواست از امشب تو بشناسی صدایم را

تو خالی کن به جای من غروب لحظه هایم را  . . . .

قصه تمام شده بود

و این رویا ها بود که هنوز در من موج می خورد

رویای بودن با تو

تو این را نمیدانستی و مدتها بود به خواب عمیقی فرو رفته بودی

نه گل سرخی برایم آوردی نه حتی به حرمت آن گل سرخهایی که برایت آوردم

برای شنیدن قصه ام بیدار ماندی

دوست داشتن همیشه گفتن نیست

گاه سکوت است و گاه نگاه

این مشکل ما شد که دیگر هرگز هم را ندیدیم

قصه به پایان رسید و من هنوز به یاد تو

از رویا ها دلگیرم

کاش این همه سکوت را می شنیدی و یا . . .

بگذریم قصه تمام شد .